RSS
środa, 18 lutego 2009
Grecy

Aby spróbować zrozumieć Greków istotnym do uświadomienia sobie jest fakt jak stosunkowo niedawne i traumatyczne przeżycia wpłynęły na obecny stan państwa i charakter narodowościowy Greków.

Aż do wczesnych dekad XX wieku duża część Grecję znajdowała się w rękach Ottońskich. W międzyczasie wielu ortodoksyjnych Greków zamieszkiwało tereny Azji Mniejszej, Egiptu, zachodniej Europy i północnych Bałkan. Wojny Bałkańskie w latach 1912 - 13, greckie zaangażowanie w I wojnę światową w 1917 do 1918 roku, Grecko - Turecka wojna w latach 1919-22 i zorganizowana wymiana ludności, powodowana przez każdy z pojawiających się konfliktów, każe z tych wydarzeń miało bardzo daleko posunięte konsekwencje.

Gorsze miało jednak przyjść wraz z II wojną światową i następstwami wojny między Komunistami a, popartymi przez Wielką Brytanie i Stany Zjednoczone, Nacjonalistycznymi rządzącymi silami zbrojnymi. Okrucieństwo tego okresu znajdowało swoje odbicie przez następne niemalże siedem lat wojskowej dyktatury pod jutą pułkowników między 1967 a 1974 rokiem.

13:34, francjawakacje
Link Komentarze (1) »
wtorek, 16 grudnia 2008
Beocja w starożytności

W starożytności Beocja odgrywała ważną rolę. Jej głównym miastem były Teby. W południowej części Beocji znajdowały się dwa pasma górskie: Kiteron i Helikon (siedziba muz). Większość jej obszaru zajmowały jednak żyzne pola uprawne, zdatne też do hodowli.

W VII wieku p.n.e. powstał Związek Beocki, skupiające miasta-państwa z tej krainy z Tebami na czele. W wojnie peloponeskiej Związek początkowo opowiedział się po stronie Sparty, odnosząc ważne zwycięstwo w bitwie pod Delios. Beocja odgrywała największą rolę w IV wieku p.n.e. pod rządami Epaminondasa. Po bitwie pod Leuktrami w 371 p.n.e. Beoci odebrali Sparcie hegemonię w Grecji.

Kres złotej epoce Beocji położyła przegrana z Macedonią w 338 p.n.e.

14:42, francjawakacje
Link Komentarze (1) »
wtorek, 28 października 2008
Zakintos

Zakintos (gr. Ζάκυνθος, zapisywane także: Zakyntos, Zakynthos, Zakinthos, Hyrie, Zante) - trzecia co do wielkości wyspa oraz prefektura grecka w archipelagu Wysp Jońskich na Morzu Jońskim, położona na zachód od Peloponezu. Nazwa wyspy pochodzi od imienia syna mitologicznego Dardanusa, króla Arkadii.

Powierzchnia ok. 405 km² (według różnych źródeł od 402 km² do 410 km²), ok. 40 tys. mieszkańców (2005). Rybołówstwo, uprawa zbóż, drzew owocowych, rozwinięta turystyka.

Główne miasto i port Zakintos.

Według Homera wchodziła w skład państwa Odyseusza. Od czasów średniowiecza wyspa pozostawała w posiadaniu kolejno Genui i Republiki Weneckiej. W latach 1800-1807 była częścią Republiki Siedmiu Wysp.

13:53, francjawakacje
Link Dodaj komentarz »
środa, 13 sierpnia 2008
Kerkira: Muzeum Archeologiczne

Miejscowe Muzeum Archeologiczne, położone niedaleko na południe nad brzegiem morza, uważane jest za najciekawsze na całym archipelagu Wysp Jońskich.

Najważniejszym eksponatem jest ogromny (17 m) tympanon z VI w. p.n.e. z postacią Gorgony, pochodzący z doryckiej świątyni Artemidy w Paleópolis. Przytłacza on swymi rozmiarami inne przedmioty w sali. Po bokach Gorgony można podziwiać pantery i mityczne sceny batalistyczne.

Wśród eksponatów znajdują się także fragmenty broni i naczyń z epoki neolitu oraz monety i ceramika z czasów, kiedy Korfu była kolonią Koryntu.

15:27, francjawakacje
Link Dodaj komentarz »
czwartek, 05 czerwca 2008
Biwakowanie na dziko
Biwakowanie na dziko spotyka się w Grecji tak często, że mało kto zdaje sobie sprawę, że zwyczaj ten jest nielegalny. Warto wiedzieć, że od 1977 r. (wtedy ukazało się oficjalne rozporządzenie na ten temat) zakaz ów egzekwuje się coraz częściej. Innym minusem takiej formy noclegu, szczególnie na odludnych terenach, jest rosnąca plaga kradzieży. Odpowiedzialnością za nie obciąża się uchodźców z Albanii i innych państw bałkańskich. Mimo to lepiej spać pod namiotem, w przyczepie czy nawet w jaskini, niż „pod chmurką”, nawet jeśli nie dla ochrony przed deszczem (stosunkowo rzadko padającego latem), to przed wiatrem, słońcem, insektami i zwierzętami myszkującymi po zapasach żywności. Jeśli ktoś mimo tych niedogodności zdecyduje się na taką formę noclegu, musi przede wszystkim robić to dyskretnie i z umiarem. Policja interweniujey, gdy rozbija się namioty (i wyrzuca śmieci) w rejonie popularnych plaż, szczególnie jeśli pojawi się większa grupa amatorów darmowego noclegu. W mniej odwiedzanych rejonach Grecji, a zwłaszcza na wsi w głębi kraju, właściwie nikogo to nie interesuje. W sezonie, kiedy wszystkie miejsca noclegowe nawet na kempingach są zajęte, stosunek do biwakowania na dziko staje się bardziej tolerancyjny, nawet w miejscowościach turystycznych. Tak czy owak, przed rozbiciem namiotu zawsze warto poprosić o zgodę, czy to w lokalnej tawernie, czy też kawiarni. Ich właściciele chętnie przechowają cenne rzeczy i pozwolą korzystać z łazienki w zamian za regularne korzystanie z posiłków.
10:31, francjawakacje
Link Dodaj komentarz »
piątek, 18 kwietnia 2008
Klasztory Metéory
Klasztory Metéory są równie piękne, co tajemnicze. Według legendy, św. Atanazy (Agior Athanasios), założyciel Megálou Meteórou (Wielkiego Meteoronu), najstarszego monastyru, wzniósł się na szczyt dzięki pomocy orła. Bardziej przekonujące są jednak przypuszczenia o pomocy udzielonej pierwszym mnichom przez biegłych w sztuce wspinaczki mieszkańców wioski Stági, średniowiecznej poprzedniczki Kalambáki. Tak czy owak, budowa klasztorów była nie lada wyczynem. Niemiecki przewodnik dla alpinistów ocenia niemal wszystkie trasy w Meteorze jako „trudne”, sprawiające kłopot nawet osobom posiadającym nowoczesny sprzęt wspinaczkowy.

Pierwsze wspólnoty religijne pojawiły się tutaj pod koniec X w., kiedy w jaskiniach (jest ich pełno w okolicznych skałach) zamieszkała grupa pustelników. W 1371 r. dołączył do nich Jan Paleolog, który zrzekł się serbskiego tronu, by zostać mnichem Joasafem. Obecność potomka królewskiego rodu walnie przyczyniła się do zakładania kolejnych klasztorów. Okres największej świetności klasztory przeżywały za panowania osmańskiego sułtana Sulejmana Wspaniałego (1520–1566), kiedy to aż 24 skały zajęte były przez monastyry lub pustelnie. Największe z nich gromadziły ogromne skarby, czerpiąc zyski z posiadłości ziemskich podarowanych im w odległej Wołoszczyźnie i Mołdawii, a także samej Tesalii. Posiadłości te pozostawały w rękach mnichów do XVIII w., kiedy to życie klasztorne w całej Grecji poczęło wyraźnie podupadać.
19:16, francjawakacje
Link Dodaj komentarz »
wtorek, 08 kwietnia 2008
Grecja
Bez względu na środek lokomocji, którym się podróżuje do Grecji, pierwsze co uderza po dotarciu na miejsce to olśniewające światło. Światło w tej ekscytującej krainie jest wszechobecne. Śródziemnomorskie słońce odbija się w powierzchni wody, rzucając cienie na wąskie uliczki. Trudno jest oprzeć się czarowi tego pięknego kraju i jego bardzo gościnnych mieszkańców.

Grecja
jest kolebką europejskiej cywilizacji, to tutaj narodziła się demokracja. Z tej opromienionej słońcem ziemi wywodzili się sławny Platon, Arystoteles, Hipokrates, Pitagoras i wielu innych ojców nauki.

Grecja posiada wspaniałą historię ale nie żyje tylko nią. Jest dynamicznie rozwijającym się krajem, od 1981 r. członkiem Unii Europejskiej, a równocześnie pozostając jednym wielkim Muzeum Archeologicznym, pełnym zbiorów starożytnej sztuki.

Część kontynentalna Grecji obejmuje fragment półwyspu Bałkańskiego oraz półwysep Peloponez. Grecja jest również krajem wyspiarskim - jej obszar obejmuje ok. 2000 wysp. Zamieszkanych jest jednak jedynie 167. Do największych z nich należą: Kreta, Eubea, Lesbos i Rodos. Każda spośród wysp jest inna, ma swoją kulturę i odrębną historię.

Kraj ten jest bardzo różnorodny geograficznie. Blisko 81% jej powierzchni stanowią pasma górskie, krajobrazy są urozmaicone o słone bagna, bujne lasy, jaskinie i naprawdę piękne plaże, których jest tutaj co najmniej kilkadziesiąt. Najwyższym szczytem jest Olimp 2917 m n.p.m., który wg mitologii greckiej był siedzibą bogów.
12:33, francjawakacje
Link Komentarze (1) »
piątek, 14 marca 2008
Wiek XX (do 1945)GRECJA
  • 1912 - zabójstwo Jerzego I Glücksburga

Wilhelm - Jerzy Glücksburg urodził się w Kopenhadze 24 grudnia 1845. 30 marca 1863 w wieku niespełna 18 lat został intronizowany jako król Grecji Jerzy I Glücksburg. Jednym z warunków jakie zobowiązały się wypełnić trzy wielkie mocarstwa był zwrot Wysp Jońskich (w 1864 r. Anglia zwraca Grecji ten archipelag) oraz wypłacenie sumy 25000 funtów rocznego "odszkodowania" w przypadku detronizacji króla. Król Jerzy I Glücksburg okazał się władcą o wiele bardziej elastycznym od swego poprzednika Ottona I Wittelsbacha. Konstytucja z 1864 r. znacznie ograniczyła zakres władzy królewskiej, dając duże uprawnienia wybieranemu w wyborach Parlamentowi. W zamian Grecja zobowiązała się powstrzymywać greckie rewolty na terenach zajmowanych przez wciąż potężną Turcję. Król Jerzy I Glücksburg wkrótce włączył się aktywnie do polityki greckiej, opanował język grecki, wizytował wszystkie, nawet odległe, tereny państwa. Widział ogromną nędzę i zacofanie swego nowego królestwa. W 1867 r. w Pałacu Zimowym w Petersburgu Jerzy I Glücksburg poślubił córkę Wielkiego Księcia Konstantego, piętnastoletnią Olgę. Dziewięć miesięcy później nowa królowa grecka wydała na świat następcę tronu, Konstantyna I Glücksburga. Konstantyn będzie najstarszym z siedmioosobowego potomstwa króla (pięciu chłopców, dwie dziewczynki). Rodzina królewska zamieszkiwała w pałacu Tatoi 15 mil na północ od Aten. Król stał się w przeciągu kilku lat arbitrem i autorytetem w polityce greckiej. W 1878 r. wielkie mocarstwa europejskie na kongresie w Berlinie zadecydowały o zwrocie Grecji Tesalii. Grecja odzyskała ją od Turcji w 1881 r. Lata 1880-1890 stanowił dla Grecji okres rozwoju gospodarczego i społecznego. Budowane były drogi i linie kolejowe, rozkwit przeżywała flota i handel morski. Rozwijało się szkolnictwo i inne funkcje socjalne państwa. W 1897 r., w czasie rewolty antytureckiej na Krecie Grecja wysłała militarne wsparcie powstańcom. Kilka miesięcy później wybuchło powstanie w Macedonii. 17 kwietnia wybuchła wojna grecko-turecka. Siły greckie na Krecie, dowodzone przez drugiego syna króla Jerzego Glücksburga poniosły liczne porażki. Porażki doznała też armia powstańcza w Macedonii dowodzona przez następcę tronu Konstantyna I Glücksburga. Turcja wspierana przez Niemcy zagroziła integralności Grecji. Rosja i Anglia podjęły szeroką akcję dyplomatyczną, która doprowadziła zakończenia walk i zawarcia rozejmu. Mocarstwa zadecydowały o ustanowieniu niezależnego rządu Krety oraz urzędu Wysokiego Komisarza - sprawowanego przez Greka. Król utracił wiele ze swej popularności i odsunął się od aktywnej polityki.

W 1909 r. grupa młodych oficerów nazywających się Liga Militarną (Wojskową) zorganizowała pokojowy bunt w armii. Bunt ten stanowił protest przeciwko politycznej stagnacji i i trudności ekonomicznych w kraju. Oficerowie prosili o przejęcie roli lidera politycznego przez dynamicznego polityka z Krety Eleftheriosa Wenizelosa. Parlament ulega presji Ligi i wprowadził do konstytucji zmiany wzmacniające pozycję premiera. W 1910 r. Eleftherios Wenizelos stanął na czele rządu greckiego. W przeciągu kilku lat Eleftherios Wenizelos inicjował głębokie reformy w ekonomii, służbach cywilnych i armii. Eleftherios Wenizelos posiadał też pełne poparcie króla Jerzego I Glücksburga. Grecja pod rządami Eleftheriosa Wenizelosa dołączyła do sojuszu Bułgarii, Serbii i Czarnogóry przeciwko Turcji. Skutkiem tych działań były dwie wojny bałkańskie w latach 1912 i 1913. W pierwszej wojnie bałkańskiej w 1912 r. sojusznicy pokonali Turcję, wypierając ją prawie z całego europejskiego terytorium. Konstantyn I Glücksburg został szefem Sztabu Generalnego - głównodowodzącym armii. Zwycięska Grecja uzyskała rozległe terytoria na północy (Epir), wschodzie i zachodzie kraju (m.in. duże miasta Saloniki i Janinę). W wyniku porozumienia pokojowego w Londynie utworzono niepodległą Albanię. W drugiej wojnie bałkańskiej niezadowolone z wyników ww. porozumienia Grecja i Serbia (oba państwa były zainteresowane w uzyskaniu albańskich terytoriów nad wybrzeżem Adriatyku) starły się z inspirowaną przez Austro-Węgry Bułgarią. W późniejszej fazie wojny (od lipca 1913) na Bułgarię uderzyły także Rumunia i Turcja. Zagrożona z trzech stron Bułgaria skapitulowała. Grecja uzyskała od Bułgarii południową część Macedonii z dużym portem Kawala. W tym samym roku Grecja przejmuje całkowitą kontrolę nad Kretą i większością wysp na Morzu Egejskim, które wchodzą w skład państwa greckiego. Na początku 1913 r. król Jerzy I Glücksburg oznajmił, że w 50 rocznicę objęcia tronu, w październiku, abdykuje na rzecz Konstantyna I Glücksburga. 18 marca król udał się w towarzystwie adiutanta na spacer do portu w Salonikach. W drodze powrotnej odwiedził kawiarnię, w której czekał uzbrojony szaleniec. Postrzelony w plecy król zmarł na miejscu a zamachowiec został pochwycony (popełnił samobójstwo w czasie procesu).

  • 1913 - wstąpienie na tron Konstantyna I Glücksburga
  • 1917 - 7 czerwca Grecja przystępuje do I wojny światowej po stronie Ententy.
  • 1922 - abdykuje Konstantyn I Glücksburg; na tron wstępuje Jerzy II Glücksburg
  • 1924 - proklamacja Republiki
  • 1935 - restauracja monarchii, na tronie zasiada ponownie Jerzy II Glücksburg
11:43, francjawakacje
Link Dodaj komentarz »
Kreta

Kreta (gr. Κρήτη od słowa krateia - silna, łac. Creta, tur. Kirid, wen. Candia) - wyspa położona na Morzu Śródziemnym, należąca do Grecji. Jest ona największą grecką wyspą, i piątą co do wielkości wyspą śródziemnomorską. Linia brzegowa ma długość ok. 1040 km. Największym miastem jest Iraklion (Heraklion).

Krajobraz wyspy tworzą skaliste wybrzeża przeplatające się z szerokimi, jasnymi plażami. Klimat ma cechy umiarkowane jak i subtropikalne. Średnia roczna opadów wynosi 640 mm. Lato jest gorące i suche, w zimie jest chłodniej. W rejonach górskich opady są dużo wyższe niż w reszcie wyspy, szczyty często pokrywa śnieg (od listopada do maja). Roślinność jest skąpa, bujniej rozwija się w wilgotniejszych rejonach.

Kreta stanowi region administracyjny i dzieli się na nomosy Chania, Rethimnon, Iraklion i Lasithion. Transport samolotowy zapewniają dwa duże lotniska, Nikos Kazantzakis w Iraklionie i Daskalogannis w Chania. Największe miasta to Iraklion (Heraklion), Chania, Rethimno, Agios Nikolaos.

Największe atrakcje turystyczne to ruiny pałaców minojskich w Knossos, Fajstos, Mallii i Káto Zákros, pozostałości archeologiczne w Gortynie, fortyfikacje wzniesione przez Wenecjan w Rethimnon i Spinalonga, wąwóz Samaria i inne mniejsze wąwozy (Agia Irini, Aradena).

11:41, francjawakacje
Link Komentarze (1) »